Gemeentelijke Basisschool Berlaar

Verslagen sneeuwklassen afdeling Heikant

• dag 1: 11 januari
• dag 2: 12 januari
• dag 3: 13 januari
• dag 4: 14 januari
• dag 5: 15 januari
• dag 6: 16 januari
• dag 7: 17 januari

Hallo,
Hier zijn we dan weer. Dit jaar hebben we veel geluk. Het record is gebroken. We zijn een half uur vroeger aangekomen dan de snelste tijd ooit. Om twintig over zes reden we hier de parking op. Dat wil dus zeggen dat we dit jaar een half uur langer kunnen blijven. Dat is dus geluk! We gaan dus niet een half uur vroeger vertrekken volgende week. Ah neen, want dan hebben we geen geluk, en dat is net wat we niet willen.
Hoe komt dat nu dat we zo vroeg waren? Sommigen denken misschien dat we zotte kuren gedaan hebben, maar dat is niet zo. De chauffeur, de Louis, heeft goed gereden. Het is een ervaren man. Heeft die dan dat half uur gewonnen? Wie weet? Het was wel opvallend rustig op de baan. Volgens meester Paul hebben vandaag alle Duitsers hun auto verkocht. Eigenlijk ideaal: weinig verkeer, zonnig en de banen waren droog. Vlot, vlot, vlot.
Genoeg over het gereis. Hoe ging het met de kindjes? Ook erg rustig. Hoewel... Multitasking! Dat hebben we gezien. We haalden hiermee ook een record: hoeveel dingen kan je tegelijk? Awel, er zijn wereldkampioenen bij. Zo kan je bijvoobeeld tegelijkertijd naar een DVD kijken in de bus en DS-en en nog moeien met de DS naast je en tuttefrut sjikken. Daar sta je van te kijken he. Sommigen kregen het nog klaar om tussendoor hun bokes op te eten en nog eens te drinken ook. Van multitasking gesproken...
En de sneeuw? Precies om 14:41 uur hebben we de eerste sneeuw gezien naast de autostrade. Later zal ik nog meer sneeuwnieuws geven. Nog even geduld.
Twintig over zes. Toen kwamen we aan. Johann kwam, zoals we gewoon zijn van hem, breed glimlachend de keuken uit om de kinderen te begroeten. Zijn eerste vraag was: "Hebben jullie honger?" Er werd volmondig "Ja!" geroepen. Zijn volgende vraag was: "Lusten jullie schnitzel met frietjes?" Wederom hetzelfde antwoord: "Ja!". Hij snelde bijgevolg weer de keuken in en ging aan het werk. Een half uurtje later zaten we aan tafel met een heerlijke maaltijd voor onze neus. "Meester, hoe zeg je het was lekker in het Duits?" "Zeg dat zo maar zoals nu, jongen. Ze zullen je wel verstaan." En dat deden ze ook hier en daar. De taalbarrière is dus gebroken.
Hoe zit dat nu met de sneeuw? Wel wel, enorm. Hier ligt wel 8 dm sneeuw. Dat is wel 80 cm of om het nog straffer te zeggen: ruim 800 mm. Is dat geen record? Lap weer een record. Welke andere records gaan er nog sneuvelen deze week? Dat zullen we later nog wel zien.
Tijdens de avondwandeling liepen we dus tussen muren van sneeuw. Hier en daar lag het zelfs nog hoger waar de sneeuwschoepers (of hoe heet zo'n ding waar ze sneeuw mee bij mekaar vegen) bergen bij mekaar gezet hebben.
Op een gegeven moment hoorde ik ergens twee jongens tegen mekaar zeggen: "Kijk daar. Dat is nog een nieuwe berg. Die heeft nog een punt." Ze hebben tijdens de WO-les dus goed naar meester Paul geluisterd.
Na de wandeling zijn we gaan slapen. Het was al wel iets over tienen, maar voor de eerste avond kan dat wel hé.
Afronden zou ik zeggen. (Misschien zijn er onder jullie ook wel enkelen die dit al gedacht hebben...)
Tot morgen. (Het slot was toch al bondig hé...)

Meer foto's? Klik hiernaast.

Dag beste lezers,
Wat is het record van vandaag? Voilà de vraag is er al. We houden dit nog even in beraad. Laat ons eerst even het relaas van de dag uit de doeken doen.
Toen het zonnetje schuchter achter de bergen tevoorschijn kwam, werden onze kinderen zachtjes gewekt. Het was kwart over zeven. Is dat het record? Zo vroeg opstaan? Nee. Gisteren waren we vroeger op. Een half uurtje later zaten we aan de ontbijttafel. Een pistoletje met kaas of hesp of een kommetje met cornflakes of een toastje met Oostenrijkse brombeerenconfituur. Alles kon. Je had maar te kiezen. Trouwens brombeerenconfituur is niet gemaakt van meesters met een ochtendhumeur, maar wel van braambessen welteverstaan. Dit volledig terzijde trouwens. We moesten zo vroeg uit de veren omdat we ons skimateriaal moesten gaan aanpassen. Wat houdt dat dan allemaal in? Eerst moet je op een toestel plaatsnemen dat een combinatie is van weegschaal, lichaamslengtemeter, schoenmaatmeter en luchtdrukmeter. Dat laatste is verzonnen, maar ik denk dat het met zo'n high-tec toestel wel mogelijk zou kunnen zijn in de nabije toekomst. Alle resultaten krijg je dan in een kleine print-out. Met dat briefje moet je dan naar het volgende kamertje waar je een paar skibotten krijgt aangepast. Heerlijk... of toch niet. Het is wel heel raar als je voor het eerst schoenen aantrekt waar je helemaal niet meer in kan bewegen. Laat staan dat je daar dan nog deftig mee kan stappen. En stappen, dat was het eerste dat je moest doen. Stappen naar het volgende kamertje om skistokken en ski's te gaan halen. Dan heb je in je handen: je schoenen, je ski's, je stokken, je muts en je handschoenen en... vooral niet vergeten: dat kleine witte briefje met de outprint van je lichamelijke gegevens. Je kan je voorstellen hoe dat briefje er na een tijdje uit zag. Sommigen hadden het al een tijdje stevig tussen hun lippen gekneld, dit met de papier-maché-achtige gevolgen. Kan je het je een beetje voorstellen? Aan de hand van dat vodje werden dan de bindingen afgesteld. Zo gezegd zo gedaan en dan kwam de eerste uitdaging: met die hele boel de trap op. Het is bij allen gelukt. Gelukkig maar, want anders zouden er nu nog eentje of meer in de kelder zitten. Dit hele gedoe verliep enorm vlot. Een record? Neen eigenlijk niet, maar het kwam al in de buurt.
Nadien kwam de eerste skiles. Wolfgang, Michaël en Harald zijn drie leraars die hun strepen al verdiend hebben op gebied van lesgeven aan beginnende skiërs. We kennen hen al jaren. Ze hebben al vele duizenden jongeren leren skiën. Helaas is dit ook geen record. Bij lange niet. De vierde leraar is voor ons een onbekende, maar vooraleer je in de Knittel rennschüle mag beginnen, moet je van goeden huize zijn. We hebben hen allen bezig gezien en we hebben er het volste vertrouwen in. De beginners hebben eerst een beetje op één ski rondgestapt, maar even later zagen we ze al op twee ski's zachtjes verder schuiven. Het komt wel in orde. Daar zijn we zeker van. Eén van de leraars zei dat ze zelfs morgen gaan beginnen aan de bananenlift. 't Is in de saccoche.
De gevorderden hebben een half uurtje geoefend op de bananenlift om later door te steken naar de ankerlift. Die zijn dus ook goed bezig. Recordmatig? Wie weet...
Tijdens de middag kregen we een heerlijk bord spaghetti bolognese voorgeschoteld. Toen verscheen er een wonderlijk toestelletje. Een doosje met een blok kaas in waar je aan moet draaien en onderaan komt er gemalen kaas uit. Het enige nadeel van zo'n ding is dat je het dekseltje onderaan moet verwijderen vooraleer je kaas krijgt. Er werd zelf gevraagd of ze zoiets ook in het souvenirwinkeltje kan kopen. Je kan dus vanalles verwachten binnenkort als ze met hun trofeeën thuiskomen.
Dan gingen we wandelen. We gingen rap even naar Klapf. Dat is een kort wankelingetje achter het kerkje. Eigenlijk een opwarmertje. Hier sneuvelde misschien wel het record. We houden het toch nog even in spanning. Daar hebben we genoten van een drankje op kosten van de ouderraad en dan zijn we daar letterlijk de sneeuw in gedoken. Dat maak je alle dagen niet mee dat je kan spelen in losse sneeuw die een kleine meter dik ligt. Kan je je dat voorstellen? Je moet het eerst meegemaakt hebben om er te kunnen over meepraten.
Als avondeten kregen we hamburger met puree. Sommigen dachten dat het biefstuk was. Neen, zelfgemaakte hamburgers en geen kartonnen nepburgers van ergens op een aftandse markt. Het was lekker. Zo lekker zelfs dat er een jongen nog meer puree wilde hebben. Hij ging dapper naar de keuken en bestelde: "Patatos bitte?" Er verscheen een vragende blik op het keukenmeisje haar gezicht en hij herhaalde zijn vraag: "Patatten bitte." Ze fronste nog eens haar wenkbrauwen en ze deed een wilde gok en kwam met een kom puree tevoorschijn. L.H. uit Berlaar kreeg waar hij voor ging. Knap!
Nadien gingen we kaartjes schrijven en maakten we de poster voor de kamerdeur. Er werd per verdieping een winnaar gekozen en iedereen ging even later een beetje moe, maar tevreden naar bed. Toen was het kwart over negen of een klein beetje later misschien.
Hoe zit het nu met het record? We zullen er een spelletje van maken. Je kan hiervoor een gokje doen naar het juiste antwoord. We verklappen het dus nog niet. We geven wel vier keuzes. Is het:
A: Nog nooit zijn we zo traag naar boven gewandeld.
B: Nog nooit zijn we zo snel naar boven gesjeesd.
C: Nog nooit hebben we zoveel gemzen gezien onderweg.
D: Het is de eerste keer dat we de chauffeur verloren zijn.
Om te antwoorden kan je een mail sturen naar een van je kinderen of kennissen. Maak dan van de gelegenheid gebruik om in PS een berichtje te laten aan de begeleiders met een gokje naar het juiste antwoord. We verwachten massa's mails op het volgende adres: sneeuwklassen@alpenblick-bach.at
Tot morgen.

Hier zijn we dan weer.
Het juiste antwoord van gisteren was A. Er waren slechts 4 juiste antwoorden binnengekomen. We zijn onze chauffeur dus niet kwijt en gemzen hebben we helemaal niet gezien. We willen er echter niet teveel woorden aan spenderen, omdat ze echt wel traag wandelden. De gelukkigen die het juiste antwoord doorstuurden krijgen als prijs heel veel welgemeende groetjes uit Bach. Proficiat. Dus: over naar de feiten van vandaag.
Toen we opstonden, was het zachtjes aan het sneeuwen. Er was tijdens de nacht zo'n 10 cm gevallen. Zou dat een voordeel zijn voor de skiles? Wie weet? Na ons uitgebreide ontbijt zouden we het meteen aan den lijve ondervinden. De skiles verliep nog beter dan verwacht. Velen vonden het al plezanter dan gisteren. Het vlotte echt heel goed. Aan de gezichten te zien hadden ze er echt plezier in. Als er hier of daar dan toch even gesukkeld werd met latten of stokken, werd het meteen bijgestuurd. De leerlingen helpen mekaar ook als er iemand gevallen is. Stokken worden meegebracht, bindingen worden terug juist gezet of ze helpen mekaar terug op de been. Mooi om te zien dat ze zo voor elkaar in de weer zijn. De beginners hebben vandaag vooral zonder stokken geskied om hun bochtenwerk onder de knie te krijgen. Tegen de middag aan slalomden ze netjes op een rij tussen kegeltjes of stokken. Prima zo. De gevorderden hebben alle kanten van de Sonnenlift gezien. De Sonnenlift is die piste met de ankers. Ze verkenden de achterkant, de voorkant, de zijkant. Alleen de binnenkant lieten ze onaangeroerd. Dat is dik in orde. Dat de Michael (hun leraar die zichzelf Mike laat noemen) maar goed oppast of maandag skiën zijn onderdanen hem van het kastje naar de muur en zelfs nog terug ook.
Hoe zit het met de temperaturen in Bach? Daar hebben we nog niet veel over verteld. Wel, zo tegen de middag aan begint het zachtjes te dooien om dan tegen een uur of vier terug iets onder nul te zakken. Rond de middag schijnt ook het zonnetje. Ideaal skiweer.
Deze middag aten we frietjes met fishsticks. De Johann heeft nog een paar keer een extra portie frietjes moeten bakken, zodat iedereen zijn buikje rond kon eten.
Na de middag hebben we de platte wandeling gedaan. We hebben een bezoekje gebracht aan de "Ausrutscher". Veiligheidshalve kozen we voor deze wandelweg omdat we eens wat hellingen wilden vermijden. Gisteren ging de klim niet zo vlot. Vandaag ging de platte wandeling ook maar aan de trage kant. Het zal dus niet aan de helling, maar wel een ander feit liggen. Verder onderzoek is vereist. We houden je op de hoogte. Misschien als de berglucht tot in de kleinste haarvaatjes van hun lijf is doorgedrongen en zodus het hoogtestage-effect naar het hoogtepunt komt, zal het beteren en het wandeltempo opgedreven worden. Het zal nodig zijn, want maandag gaan we richting Wase. Dit is echter nog wat voorbarig om daarover te vertellen.
Terug naar de "Ausrutscher". Als je daar geen bezoek brengt aan het toilet, is daar weinig of niets te zien. We hadden niets op voorhand verteld en we hebben gewoon afgewacht tot iemand vroeg om een kleine boodschap te gaan doen. De meester is vlug even de weg gaan wijzen en even later kwam die jongen breedglimlachend terug. Hij fluisterde zijn tafelgenoten iets toe en nog geen halve minuut later kwamen de volgende twee al aangehuppeld met de vraag om naar de WC te gaan. Toen die terugkwamen fluisterden ze niet naar hun vriendjes, maar riepen ze al van aan de deur: "Hey joh, daar is een schuifaf om naar beneden te gaan!" Zodus kreeg bijna iedereen een acuut plasprobleem. Tot wel 10 keer toe zijn ze naar beneden gegleden. 't Is een echt evenement daar, de kelder van de Ausrutscher.
Deze avond zijn de meisjes gaan kegelen terwijl de jongens spelletjes speelden. De meisjes hebben vele rondes gespeeld. We weten dus niet echt wie de algemene winnaar is. Fatine was van het vijfde leerjaar zeker en vast de beste van haar groep. Een natuurtalent.
De jongens speelden allemaal door elkaar met de spelletjes. Vijfde en zesde leerjaar door elkaar gemixt. Van kliekjesvorming is zeker geen sprake. Fijn om te zien.
Het is leuk om met een positieve noot dit epistel af te sluiten. We zien mekaar morgen weer.

Hallo,
Na een ietwat koudere nacht en leichter schneefall stonden we deze morgen weer fris en monter op. Nadat we fris gewassen en gestreken waren, konden we onze benen weer onder tafel schuiven voor een heerlijk ontbijt. Vandaag waren er zelfs croissants en die waren erg in trek.
Wat later op de skipiste verliep alles op wieltjes. Dit moet je wel figuurlijk verstaan hé. De groep gevorderden hebben hun jumpkes geoefend en verder op punt gezet. Je zou het eens moeten zien. Het is ongelooflijk mooi als de Mike met zijn gevolg in sierlijke bochten naar beneden glijdt. De beginners hebben ondertussen hun ploegbochten al goed onder de knie. Zelfs de bananenlift heeft geen geheimen meer. Het is wel straf dat op drie dagen tijd iedereen heeft leren skiën. Die skileraars mogen die pluim weer op hun hoed steken. Het zijn ervaren rotten of hebben we gewoon goedleerse kinderen. Wie zal het zeggen? Het was wel redelijk fris vandaag. Deze voormiddag was het nog - 8. Rond de middag kregen we weer eventjes positieve temperaturen. Zalig in het zonnetje. Krijg maar spijt dat je er niet bij bent. Ze zullen het wel in geuren en kleuren vertellen als ze thuis komen.
De lunch dan. Bloemkoolsoep, gekookte aardappelen met gebraad overgoten met een heerlijke vleesjus. Om duimen en vingers van af te likken. Dit mag je niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk verstaan. (Voor sommigen toch...)
Na de middag gingen we wandelen naar de Gibler Alm. We reden eerst met de bus tot een beetje voorbij de skipiste. Daar aangekomen, vervolgden we onze weg te voet richting... bergop. Volgens het wegwijzertje voor wandelaars zou de tocht 45 minuten duren. Hoe zouden onze helden het ervan af gebracht hebben hoor ik je al denken. Wel, voor dat we het antwoord verklappen, moeten we eerst vertellen dat dit een hele steile weg is. Zo steil zelfs dat ene Andy Schleck er bleek zou van worden mocht hij met zijn fiets hier moeten vertrekken. 't Is misschien een beetje overdreven, maar toch. Wel, we hebben dit klusje geklaard op een half uur. Proficiat aan diegenen die met blozende kaakjes boven kwamen. We hebben dan van het uitzicht genoten op het terras. We zaten in het zonnetje met een drankje voor onze neus. Het leven is mooi op sneeuwklassen. De afdaling ging nog vlotter. Dat zal wel normaal zijn zeker?
Toen kwam pas het grote avontuur. Eindelijk! We gingen broekskiën. Dat is pas plezant. Eerst moest er een baan aangelegd worden. Hoe doe je dat? Telkens weer in hetzelfde spoor door de diepe sneeuw (80 cm nvdr.) opnieuw en opnieuw en opnieuw naar beneden schuiven. Nadien krijg je een schuifaf waar ze in het vierschansentoerooi jaloers op zijn. Ook hier zag je verschillende manieren van dalen. Op de buik, op de rug of op de poep. Je kiest maar hoe je het wil aanpakken, vol sneeuw hang je toch. Creatief met sneeuwschuiven.
Na het avondeten mochten de jongens gaan kegelen en gingen de meisjes spelletjes spelen. Ondertussen hadden we de tweede verjaardag van deze week al gevierd. Onze jarigen hebben van de hotelbaas allebei een T-shirt gekregen en niet te vergeten een ijsje met een levensgroot vuurwerk. Ik denk dat er velen hier nog jarig zouden willen zijn.
Het kegelspel ging goed. Vooral de stijl verschilde. Die jongens kregen het zelfs voor de bakker om na hun aanloop knielend of liggend op hun buik de kegelbal naar het doel op weg te helpen. Creatief met kegelen. De Jari en de Michiel waren veruit de besten van hun groep. We lieten hen nog een finalespel spelen en Jari was de betere.
Toen was het weeral bedtijd.
Oogjes dicht en snaveltjes toe.
Tot morgen.

Jodeladihallo,
Vandaag zondag skidag. Dit is een hoogdag. De hele dag op de latten. Alles wat we de vorige dagen op korte tijd geleerd hebben, konden we een hele dag inoefenen. En of we geoefend hebben ! Twee uur in de voormiddag en twee uur in de namiddag heel intensief oefenen in kleinere groepen, dat moet lonen. Harald (skimonitor en nu in ons gezelschap) zal morgen weten te zeggen of het verschil met gisteren groot of heel groot is. Wij zijn er gerust in. Naarmate de dag vorderde, werd de stijl bijgeschaafd, de snelheid verhoogde en het vertrouwen steeg. Dat komt goed. Dankzij de hulp van vier bereidwillige Heikanters konden we alle leerlingen in kleinere groepen verdelen. Dank u wel Pascale, Wim, Joris en Rita!
's Middags kwamen we energie bijtanken. Frieten kunnen wonderen doen.
's Avonds speelden we bingo. Er stond veel op het spel. Als er snoep te winnen is, is de concentratie groot. Vele leerlingen wonnen iets.
We konden op tijd gaan slapen. Morgen volgt een laatste training voor de wedstrijd van dinsdag. Vermits de leerkrachten vandaag ook skimonitor waren, zijn er geen skifoto's genomen. We kunnen veel, maar nu ook niet alles tegelijk. Indien u toch skifoto's wil zien, zie vorige dagen.
Beste groeten en tot morgen.

Dag allemaal,
Toen we vanochtend wakker werden, was het - 17. Dat kan al tellen. 't Was dus aan de frisse kant. De bus was bevroren. De deuren gingen maar moeizaam open. 'Moeizaam gaat ook' zou een motto kunnen zijn en zodus vertrokken we naar de skipiste. Over het ontbijt hoeven we weinig te vertellen, dus verder over het skiën. Het was vandaag de laatste les- en trainingsdag. Op het menu stond: slalom. Iedereen, de beginners en de supers, oefenden hun bochten en perfectioneerden hun houding. Twee belangrijke zaken om morgen tot een scherpe tijd te kunnen komen. Wat wel aangenaam was, is dat alle monitoren gezegd hebben dat ze gisteren veel bijgeleerd hebben. Oefening baart kunst! Zo zie je maar dat je in de skischool van Toni Knittel veel kan leren, zelfs op zondag. Op de skipiste was het zelfs nog een beetje frisser. Het was daar - 20 deze morgen. De skileraars zijn met hun kroost wel eens binnen gegaan om de handen te warmen. De eerste dit dit idee kreeg, was Wolfgang. Goed gezien. Aan zijn snor hingen twee ijspegels. Die moesten waarschijnlijk ook even ontdooien. Maar, is dat nu echt koud? Neen. Als je bezig bent, krijg je zelfs een beetje warm. Geen probleem dus.
Na het middageten zijn we gaan wandelen. We gingen naar Wase. Dat is een hele mooie wandeling. Het is wel lang en redelijk bergop. We moesten eerst een tiental minuten wandelen naar het begin van het bergweggetje. Onderaan dat weggetje staat een bord met het opschrift: Wase 1 st. Eén uur wandelen dus tot aan de hut. Hoe zou het gesteld zijn met onze recordhouders. Welke tijd zullen ze neerzetten? Doe maar een gokje. Een kwartier langer? Een half uur langer? Zijn we er wel geraakt? We zullen je niet langer in spanning houden. Ze hebben dat klusje geklaard in 50 minuten! Als dat geen record is. Dat belooft voor de tijden van de slalom van morgen. Er is nog een record gesneuveld zelfs. Op de terugweg hebben we 3 gemzen gezien. Dat is de eerste keer dat we er in 't echt gezien hebben. Ze liepen wel 3 à 400 meter verderop. Ze keken naar onze Heikantse berggeitjes, en maakten zich snel uit de hoeven (lees: voeten). Ze zullen ook gezien hebben dat we er in het heen gaan een flink tempo op nahielden. Toen we nog boven waren en even gerust hadden bij een drankje, gingen we nog wat spelen in de sneeuw. Dat was heel leuk. Je zakte tot voorbij je knieën in de diepe sneeuw. Op een gegeven moment lagen er zelfs enkelen bijna volledig ingegraven. Geen paniek. Na uren zoeken hebben we ze allemaal teruggevonden, zonder echt veel onderkoelingsverschijnselen. (Dat laatse mag je met een korreltje zout nemen.)
Na het avondeten speelden we 'De 3 wijzen'. Nu mochten de meesters en de juf eens ferm liegen. De kinderen wat wijs maken, zouden we dat wel kunnen? Er werden de strafste verhalen verteld en de meest dwaze verklaringen gegeven. Jullie spruiten kan je niet veel meer op de mouw spelden, want de winnende groep had maar 1 antwoord verkeerd. Ze hebben dan zuinig en berekend punten ingezet voor de finaleronde. Daar vertelden de meesters en de juf een straf verhaal. De kinderen moesten dan inschatten of het waar of niet waar was. Geen enkele groep had de drie antwoorden juist. Ze zijn toch nog een beetje goedgelovig.

Morgen komt er waarschijnlijk geen verslag. We moeten morgen rond 20 uur vertrekken en de valiezen moeten nog gepakt worden, de bus geladen en dan nog afscheid nemen. Indien mogelijk proberen we wel nog foto's online te zetten, maar we beloven niets. Als het morgen niet lukt, zie je ze wel woensdag verschijnen. Hou het in de gaten.

Tot de volgende...

Meer foto's? Klik hiernaast.